Zapraszamy do przeczytania artykułu naszego wolontariusza, Konrada Jankowskiego, studenta psychologii

Seksualność człowieka jako niezwykle modalna materia kryje przed nami wiele niespodzianek i tajemnic. Można przytoczyć znaną ludową mądrość „każdego kręci coś innego”  która w dość dosadny sposób przedstawia jak wielką gamę seksualnego spektrum oferuje ludzkie ciało i wyobraźnia.

Osoby niepełnosprawne często stykają się z przeświadczeniem lub opiniami, iż im temat seksu jest zbędny i niepotrzebny, bowiem ze względu na ograniczenia fizyczne są oni pozbawieni możliwości zachowań seksualnych. Jest to całkowity mit i nieprawda! Osoby niepełnosprawne odczuwają takie samo  (a często większe) napięcie seksualne, które pragną rozładować.

Pierwszym i całkowicie zdrowym sposobem na pogłębieniem własnej seksualności po samym zainteresowaniu się własną seksualnością jest stymulacja własnych narządów płciowych – masturbacja. Wśród osób niepełnosprawnych również owe zjawisko występuje, należy tu zaznaczyć, że z powodów różnorakich ograniczeń fizycznych może ona przyjmować najróżniejsze formy. Jest to całkowicie normalne, naturalne i zdrowe. Zupełny brak owych zachowań również jest jak najbardziej zdrowym działaniem, bowiem to od samego „zainteresowanego”  zależy ile i czy w ogóle potrzebuje regulacji napięcia seksualnego.

Pierwsze kontakty o podłożu seksualnym

Pierwszy kontakt seksualny niezależnie czy mówimy tu o kontakcie seksualnym osób w pełni sprawnych czy osób niepełnosprawnych z reguły jest średnio satysfakcjonujący dla obojga.

Stres, lęk , trema, strach i zdenerwowanie, które najczęściej towarzyszą pierwszemu zbliżeniu nie pomagają w uzyskani pełnej radości z tego doświadczenia, jednak są one naturalne i w naturalny, spokojny i płynny sposób w raz z kolejnymi stosunkami zmniejsza nie aż do prawie całkowitego zaniku. Więc najlepszą radą jaką można dać po nieudanym pierwszym zbliżeniu to „następne będą lepsze”
Oczywiście kontakty  z płcią przeciwną nie muszą od razu kończyć się pełnym stosunkiem. Cały okres „przygotowawczy”  czyli przykładowo:

  • wspólne spacery,
  • długie rozmowy (często na tematy bardzo intymne),
  • trzymanie się za ręce,
  • rozmowy na temat uczuć,
  • wspólne spędzanie czasu.

Te wszystkie wspólne aktywności mogą dawać podobny poziom satysfakcji seksualnej jak sam akt płciowy. Żeby zaspokoić  potrzeby seksualne wcale nie jest potrzebny sam stosunek seksualny.

Jednak jeżeli już owy akt płciowy ma miejsce powinny zostać poruszone bardzo ważne kwestie akceptacji i komfortu obu stron. Stosunek powinien odbyć się tylko i wyłącznie kiedy obie osoby tego chcą i są na niego gotowe, nie można oczekiwać, że jedna ze stron nagnie się do drugiej w tak ważnej kwestii. Taki proces „przekonywania się” toczy się własnym rytmem i należy uzbroić się w cierpliwość  oraz w akceptacje swojego partnera/partnerki.

Kolejnym bardzo ważnym elementem tematyki intymności i kontaktów płciowych jest temat antykoncepcji. Antykoncepcja w różnej postaci jest potrzebna do cieszenia się w pełni bezpiecznym seksem. Ryzyko zajścia w nieplanowaną ciąże i/lub zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową istnieje przy każdym stosunku bez zabezpieczeń, a konsekwencje które z owej sytuacji mogą wyniknąć są bardzo daleko idące. Należy wyraźnie podkreślić, iż tak często stosowany stosunek przerywany jest skuteczny w mniej niż 1% przypadków a najbardziej pospolita prezerwatywa aż w 99%.

STOSUNEK PRZERYWANY TO NIESKUTECZNA METODA ANTYKONCEPCJI

Problemem, który wydaje się bardzo ważnym wśród osób z niepełnosprawnościami zdaje się być tematyka akceptacji ich ograniczeń fizycznych przez partnera/partnerkę , oraz strachu jaki wynika z niepewności czy są oni w stanie odbyć satysfakcjonujący stosunek.

Należy tutaj uspokoić wszystkich zainteresowanych bowiem gama dostępnych pozycji seksualnych jest tak szeroka, że może zostać dopasowana do każdego rodzaju ograniczenia, a samo poszukiwanie tej „idealnej pozycji” też może być niezwykle satysfakcjonujące dla obojga partnerów. A więc w sytuacji, kiedy stosunek seksualny jest utrudniony przez ograniczenia fizyczne najlepszym rozwiązaniem jest dalsza eksploracja seksualności obojga partnerów i  tak zwane „łóżkowe eksperymenty”. Należy tu nadmienić, pomimo że strefy erogenne najczęściej są usytułowane w okolicach stref płciowych to występują również na reszcie ciała a odpowiednia ich stymulacja może doprowadzać partnera do odczuwania bardzo przyjemnych uczuć i emocji. Podsumowując, seks osób niepełnosprawnych nie powinien być tematem tabu bowiem jest on całkowicie naturalną i zdrową potrzebą. A sam akt płciowy osób z niepełnosprawnościami pomimo różnorakich trudności może być niezwykle satysfakcjonujący dla obojga partnerów. Jednak w całym tym uniesieniu seksualnym nie wolno zapomnieć o własnym bezpieczeństwie i stosowaniu środków antykoncepcyjnych oraz szacunku i akceptacji partnera/partnerki.

SEX JEST DLA WSZYTKICH I DLA WSZYTKICH MOŻE BYĆ PRZYJEMNY

 

Komentowanie wyłączone.